به نام پدر
پسرها پدرشون را در آغوش نمی گیرن!
پدرهای ما هم به پدرشون نگفتن که دوستشون دارن و بغلشون نکردن!
... نه! پسرها سنگدل نیستن، این فقط یه غرور خاص مردونه ست! وگرنه پسرها هر ثانیه توی دلشون به پدر میگن " دوستت دارم "!
این تنها غروریه که پسرها هر روز آرزوی شکستن اون رو دارن ولی....
میدونم که همه پدرها این غرور رو توی وجود فرزندشون حس می کنن، پدرها به این غرور افتخار می کنن!
امیدوارم همه پسرها یه روزی به این افتخار برسن، امیدوارم!
... من نویسنده نیستم ولی حتی اگه نویسنده هم بودم باز هم نمی تونستم در وصف پدر چیزی بنویسم، فکر کنم برای این وجود مقدس لب هایی پاک فقط و فقط از آسمان باید سخن بگویند!
پدرم به وبلاگم نمیاد یعنی تا حالا که نیومده پس بر اساس همون غرور، میخوام اینجا به پدرم بگم که بی نهایت دوستش دارم و آرزوم اینه که اونو به آرزوهاش برسونم! میدونم خیلی پسر خوبی نیستم و دردسرهای من تمومی نداره ولی جوونیه دیگه، شما ببخش!
