جراحی دامپزشکی، به سوی پیشرفت!
این اولین جمله ای بود که سر کلاس جراحی شنیدم! حقیقتش من اطلاع زیادی از پیشرفت جراحی در دامپزشکی نداشتم و همین باعث شد تا توجه بیشتری به این شاخه از دامپزشکی داشته باشم و واقعا" بعد از چند ماه که با جراحی دامپزشکی بیشتر آشنا شدم به شدت شگفت زده شدم و علاوه بر اون خیلی هم به اون علاقه پیدا کردم!
شاید هم علاقه من به جراحی برگرده به همون حسی که نسبت به درمان حیوانات دارم و اینکه برای اولین بار سر کلاس این درس بود که من حرف های امیدوار کننده شنیدم مثل : " اولین و آخرین مسئول سلامتی بیمار بعد از اینکه به ما مراجعه می کنه کسی نیست جز خودمون" و " نسبت به درد کشیدن حیوان در حین عمل یا بعد از آن باید حساس باشیم " و جملاتی از این دست که برای من لذت بخش بود!
حالا من میدونم که دامپزشکی انقدر جایگاه بالایی داره که توی ایران خودمون جراحی های پلاستیک سخت و سنگین روی حیوانات انجام میشه و علاوه بر سگ و گربه و اسب، انجام برخی جراحی ها حتی در گاو کاملا" روتین است!
استفاده از تکنیک های نوین جراحی و کاربرد داروهای جدید مرتبط با جراحی و ابزار پیشرفته( همانند جراحی های انسانی) و به روز بودن جراحان دامپزشک در ایران تا حدود زیادی نیازهای حیوانات بیمار در ایران را رفع کرده و همین امر مهر تایید دیگری بر رو به جلو بودن و پیشرفت دامپزشکی در ایران است!
وقتی استاد جراحی سر کلاس گفت که حتما" باید تا 48 ساعت بعد از عمل جراحی پیگیر شرایط بیمار باشیم بیشتر از قبل از رشته دامپزشکی لذت بردم چون همین چند ماه پیش که خودم جراحی کردم دکتر محترم را تا 3 هفته بعدش که خودم رفتم سراغش، ملاقات نکردم!
اصولا" ما در زمینه پیگیری بیماران توی ایران یه مقدار مشکل داریم که به امید خدا اون هم حل میشه، یعنی ما دامپزشک های نسل بعد سعی می کنیم که این مشکل رو حل کنیم...حداقل من که سعی خودم رو از همین حالا شروع کردم ( کسانی که در مورد مشکل حیوونشون با من تماس گرفتن این حرفمو تائید می کنن)... یه کمی هم از بحث جراحی خارج شدم... به هر حال در این زمینه حرف زیاده برای گفتن و من فقط می خواستم با نوشتن این چند خط ادای دینی کرده باشم به بخشی از رشته دامپزشکی به نام جراحی، که شاید اگه رسانه های ما نگاه بهتری به دامپزشکی داشتن الان همه می دونستن که با چه سرعتی داره پیشرفت می کنه!
حالا که از جراحی نوشتم، جا داره که از استاد بی نظیر جراحی دامپزشکی ایران جناب پروفسور حکمتی هم یادی بکنم که الان در کانادا زندگی می کنند و متاسفانه سعادت شاگردی ایشان نصیب من نشد... پروفسور حکمتی نقش بسزایی در پیشرفت جراحی داشته اند و علاوه بر طراحی برخی ابزارهای جراحی، بسیاری از جراحی ها را برای اولین بار در ایران انجام دادند!
یادم میاد که اولین روزهای حضورم در دانشگاه بود که ایشان خودشان را دکتر کوچولو معرفی کردند!!! حالا اینکه جریان دکتر کوچولو چیه باید منتظر کلینیک خاطرات باشید تا اونجا براتون بگم!